20 HET BLAD #2 - 2019 O ver de zorg heersen veel voor- oordelen. Heel eerlijk: als ik niet zelf in het werkveld werkzaam zou zijn, zou ik het soms nog begrijpen ook. Een opmerking die ik vaak naar mijn hoofd geslingerd krijg is: ‘Werken in de zorg is toch een roeping?’ Nou nee, dat is het dus niet. Althans, niet voor mij. Misschien komt het wel door de negatieve associatie die ik heb met het woord. Als ik iemand hoor praten over een roeping, dan zie ik spontaan voor me dat je op een wil- lekeurige dag naar een helder, wit licht toe wordt getrokken. Op de achtergrond wor- den zweverige liederen gezongen door een koor bestaande uit engelen. Verblind door het licht en geïnspireerd door de zingende engelen weet je vanaf dat moment één ding heel zeker: de zorg is de plek waar je moet wezen. Na zo’n geestverruimende ervaring ga je je belangeloos inzetten voor de medemens, terwijl je je onderdanig opstelt, genoegen neemt met alle arbeids- voorwaarden die worden gesteld en ieder willekeurig salaris accepteert. Het is tenslotte je roeping dus de rest maakt niet zoveel uit. Toch? Dat mijn werk als verpleegkundige tot een van de mooiste en meest bijzondere beroepen hoort, is voor mij een feit. Daar ben ik trots op. Dagelijks ervaar ik wel momenten waardoor ik weer weet waar- om ik hiervoor heb gekozen. Dit betekent echter niet dat ik het als roeping zie, want uiteindelijk is het ook ‘maar werk’. Hoewel dat laatste een gevaarlijke uitspraak is. Ik doe dit werk namelijk vol overgave en vanuit mijn gevoel. Het is een vak waarbij je ontzettend veel leert op school – zoals het klinisch redeneren of de verpleegtechnische handelingen – maar waar je allemaal niets aan hebt als juist dát gevoel ont- breekt. Want dat gevoel, dat leer je niet uit de boeken. Het is werk dat draait om mensen en dat vol liefde wordt uitgevoerd door vakbekwame professionals. Dankzij dat gevoel weet je de rust te bewaken in de meest stressvolle situaties en win je iemands vertrouwen. Of hierdoor ontstaat dat bekende niet-pluisgevoel waardoor je soms nog voor de medische uitslagen binnen zijn, weet dat het niet goed is met je patiënt. En het is juist dat gevoel dat niet zozeer zichtbaar maar wel voelbaar is, waardoor je snel een verpleegkundige of verzorgende uit de mensenmassa pikt. Maar om dit nu een roeping te noemen? Femke WERKEN IN DE ZORG IS GEEN ROEPING Femke van der Palen studeerde Verpleegkunde en Journalistiek. Voor NU’91 schrijft zij over wat haar opvalt in de zorg. f.vanderpalen@nu91.nl COLUMN Na zo’n geestverruimende ervaring ga je je belangeloos inzetten voor de medemens FEMKE

RkJQdWJsaXNoZXIy Mjg1NzY=