|
|
Weblog Voorzitter
Het meldpunt onderbezetting tijdens de zomerperiode heeft al zo'n 500 meldingen opgeleverd. Mooi aantal zou je denken. We moeten ons echter wel beseffen dat dit betekent dat er op 500 plaatsen in de Nederlandse gezondheidszorg onvoldoende verpleegkundigen en verzorgenden worden ingezet.
Hoewel de zomerperiode meestal komkommertijd is, zou ik het liever de periode van "komkommer en kwel" noemen.
Stel: je bent toezichthouder of bestuurder in een AWBZ instelling. Stel: je verdient daarmee ruim boven de Balkenende norm. Stel: je functioneert zo goed dat je daar boven op nog een bonus krijgt. Stel: je functioneert daarna zo slecht dat je ook nog een ontslagvergoeding krijgt. Stel: je had ook al een renteloze hypotheek gekregen uit die AWBZpot. Stel: je wordt zodoende gevraagd hierover een verklaring af te leggen. Stel: je weigert dit. Stel: je komt er mee weg
Het was het gesprek van de dag, nee het ging niet over de ruim honderd meldingen die ons meldpunt onderbezetting tijdens de zomerperiode al na een paar dagen opgeleverd had. "Monique in een spijkerbroek", dat hield de gemoederen bezig.
Alle studies ten spijt, de beste leerschool is toch de ervaring. Aan een schriftelijke cursus zeezeilen heb je immers niets. Natuurlijk leer je uit boeken ook wel wat, maar om een visie of oordeel te vormen kies ik toch liever voor gewoon meedoen op plaatsen waar het gebeurt.
Deze week overleed mijn zieke hardlooptrainer. Van dichtbij maakte ik mee hoe de laatste dagen van zijn leven verliepen. Hij kreeg zorg via de thuiszorg. de wijkverpleegkundige, de nachtzorg en het specialistisch team.
Druk, druk, druk. Het nadeel van niet in de zomerperiode op vakantie gaan, is dat iedereen die weg gaat nog even wat van me wil en iedereen die terugkomt ook wat van me wil. Maar zoals de bekende voetballende filosoof Cruijff ooit zei "Elk nadeel heb z'n voordeel".
De kinderen op school lachen de dochter van vrienden uit Australië uit. Zij vertelde over de hittegolf in Nederland. Wel 5 dagen achter elkaar een temperatuur boven de 25 graden!
Een jaar of 8 geleden maakte ik een smak in het personeelsrestaurant van het verpleeghuis waar ik werkte. Versuft krabbelde ik overeind, hopende dat niemand me gezien had, stomme gedachte natuurlijk tijdens de middaglunch. Terwijl ik de aansnellende verpleeghuisarts wilde zeggen dat ik niets mankeerde, spuwde ik grote delen van mijn voortanden uit. Dat was het begin van mijn huidige collectie hulpmiddelen.
Ik ben waarschijnlijk één van de weinige werkgevers die géén tv scherm of beamer op de werkplek had opgesteld op maandagmiddag tijdens de voetbalwedstrijd. Helemaal niets heb ik met het voetballen. Met collega bestuurders had ik er nog discussie over deze week.
Hoewel ik vechtend tegen de jetlag zaterdagavond op de beachparty van de NVAM was, heeft het weekje vrij me goed gedaan. De NVAM was de eervolle gastheer van het wereldcongres voor anesthesiemedewerkers en het mooie strandfeest was een goed begin van een drukke week.
De messen worden geslepen in Den Haag, partijen maken zich op om zo goed mogelijk voor de dag te komen in hun verkiezingscampagnes. Mooie staaltjes van communicatie zijn te zien en te horen, maar over de afloop tasten we nog in het duister.
Al bijna drie jaar ben ik voorzitter van NU'91, de beroepsvereniging die op haar eigen wijze de belangen van gezondheidszorgers behartigt. Van Verpleegkundigen en Verzorgenden in Opstand en Witte Woede, zijn wij een niet meer weg te denken organisatie geworden als het gaat om beroepsinhoud en arbeidsvoorwaarden. Meestal bestaat mijn werk uit overleg, overleg, overleg en overleg.
"Ik lees elke week je weblog en NU kan ik je aanraken, helemaal in Odoorn", zei een verzorgende mij op de dag van de verpleging. Inderdaad NU'91 was zoals gebruikelijk het land in getrokken. Gezondheidszorgers uit Den Helder, Heerlen, Groenlo en Odoorn waren dit jaar aan de beurt om verwend te worden met een heerlijke lunch.
Drie rondjes door Chinatown en toen gaf ik het op. Zelfs Stanley, de donkere stem uit TomTom, wist het niet meer en ik ben maar terug gegaan.
NU ben ik redelijk bekend in Den Haag, ik kom er bijna wekelijks, altijd op dezelfde plaats als ik naar de tweede kamer of VWS ga. Deze week werd ik verwacht aan de Lange Voorhout.
In 1980 was ik er bij. "Geen woning, geen kroning", "Geen Trix op de riks" en "Waar wonen een recht is, is kraken een noodzaak". Ondanks de bivakmuts, werd ik toch herkend. "Hé Monique", werd er geroepen, tot zover de vermomming.
De extra reistijd die mijn terugkomst uit Bukarest kostte hakte er flink in. Niet alleen omdat ik mijn verloren tijd toch zelf in moet halen, maar ook om dat het even tijd kost om weer in mijn ritme te komen.
Met 77 personen uit 24 landen vertegenwoordigden wij vorige week 2 miljoen verpleegkundigen tijdens de vergadering van de European Federation of Nurses association (EFN). Twee keer per jaar is er een dergelijke Europese vergadering en afgelopen week was de bijeenkomst in Bukarest.
De ledenraad van de LVO had mij uitgenodigd om iets over de geschiedenis van NU'91 te vertellen. De kersverse voorzitter had mij hiervoor gevraagd. Wat veel mensen niet weten is dat NU'91 al ruim een eeuw bestaat.
Even dacht ik dat het een 1 april grap was, toen ik me meldde bij de receptie van de Hogeschool Leeuwarden. Klaus, de directeur die mij daar had uitgenodigd, bleek er niet bekend te zijn en zelfs niet te werken.
Pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
|

- Weblog Voorzitter
-
Laatste update 20/08/2010
|